Zielony taras w biurze firmy biotechnologicznej

Punkt wyjścia

Taras na wyższej kondygnacji biurowca to jedna z najczęściej używanych przestrzeni w budynku. Nawierzchnię wykończono ciepłą w odcieniu deską kompozytową, a całość od strony elewacji zamyka szklana balustrada z nierdzewną poręczą, za którą ciągnie się pas otoczaków. W centralnej części stoi grafitowa pergola z lamelową ścianką, a pod nią strefa wypoczynkowa z plecionymi meblami - miejsce na kawę, rozmowę czy krótką przerwę od biurka. Wzdłuż balustrady i wokół strefy wypoczynkowej ustawiono kilkanaście donic: prostokątne w kolorze antracytu oraz kwadratowe, szare, o fakturze przypominającej łupek.

Kiedy przejęliśmy opiekę nad tarasem, zieleń w donicach była w złym stanie. Rosnące tam wcześniej jałowce płożące i niewielkie krzewy, posadzone przez poprzedniego wykonawcę, w większości nie przetrwały - jałowce brązowiały od środka, krzewy stały bez liści, a w części donic zaczęły się pojawiać samosiejki. Nowoczesna, starannie zaprojektowana przestrzeń traciła przez to cały efekt.

Taras to dla roślin wymagające stanowisko. Pełne słońce, wiatr, nagrzewająca się nawierzchnia i ciemne donice sprawiają, że latem podłoże szybko przesycha i się przegrzewa, a zimą bryła korzeniowa przemarza - w donicy nie chroni jej otaczająca ziemia, tak jak w gruncie. Dlatego wymiana samych roślin nie wystarczyła; trzeba było zacząć od donic.

Co zaproponowaliśmy

Wszystkie donice opróżniliśmy ze starego podłoża i resztek roślin. Następnie każdą z nich wyłożyliśmy od środka płytami styropianu - na ściankach i na dnie. Taka warstwa działa jak termos: spowalnia nagrzewanie się podłoża w upalne dni i ogranicza przemarzanie korzeni zimą, co przy ciemnych, antracytowych donicach stojących w pełnym słońcu ma szczególne znaczenie. Styropian zmniejsza też ilość potrzebnego podłoża, a więc i ciężar donic, co na tarasie nie jest bez znaczenia.

Na izolację ułożyliśmy geowłókninę - przepuszczalną tkaninę, która oddziela podłoże od pozostałych warstw. Woda swobodnie przez nią przechodzi, ale drobne cząstki ziemi nie są wypłukiwane, więc warstwy się nie mieszają, a odpływ się nie zatyka.

Zamiast iglaków postawiliśmy na trawy ozdobne, które dobrze znoszą słońce i wiatr. We wszystkich donicach powtarza się ten sam układ: wyższa, soczyście zielona trawa jako pionowy akcent, a wokół niej niskie, srebrzystoniebieskie kępy kostrzewy sinej (Festuca glauca). W prostokątnych donicach trawa wysoka stoi pośrodku, otoczona kilkoma kępami kostrzewy; w kwadratowych - tworzy z kostrzewą zwartą, asymetryczną kompozycję. Powtarzalny rytm porządkuje przestrzeń tarasu, a zieleń i chłodny błękit kostrzewy dobrze współgrają ze szkłem, stalą i grafitem pergoli. Trawy nie przesłaniają przy tym widoku za balustradą.

Taras objęliśmy stałą opieką, żeby sytuacja z poprzednimi nasadzeniami się nie powtórzyła.

Efekt

Zamiast brązowiejących iglaków i suchych gałęzi taras ma dziś zdrowe, zadbane rośliny w spójnym, lekkim układzie, który pasuje do nowoczesnej architektury budynku. Trawy są świeżo posadzone, więc to jeszcze nie jest stan docelowy - potrzebują czasu, żeby się ukorzenić, zagęścić i wypełnić donice, a pełny efekt będzie widoczny w kolejnym sezonie. Najważniejsza część pracy jest jednak niewidoczna: donice są przygotowane na zimę i upały, a regularny serwis pozwala reagować na bieżąco - podlać w czasie suszy, przyciąć trawy wiosną, uzupełnić podłoże - zanim problem stanie się widoczny.